Costa Rica | Onze eerste reis met kinderen

Het reizen had even stilgestaan. Inmiddels waren we namelijk niet meer met z’n tweeën, maar was ons gezin uitgebreid met twee prachtige meiden. En dus stonden verre reizen even op ‘hold’ en bleven onze vakanties wat dichter bij huis. Maar het verlangen naar avontuur en verre bestemmingen bleef.

Onze jongste dochter was 11 maanden oud toen we besloten dat we er wel weer klaar voor waren. Reizen met twee kinderen is natuurlijk even wennen. Maar als je zelf relaxt bent, straal je dat vaak ook uit naar je kinderen. En zeg nou zelf: over de hele wereld groeien kinderen op. Waarom zouden wij dan niet met jonge kinderen de wereld kunnen ontdekken?

Voor onze eerste verre reis met ons complete gezin vonden we het wel belangrijk om te kiezen voor een bestemming waarvan we wisten dat de basisvoorzieningen goed waren. We waren nog nooit in Midden- of Zuid-Amerika geweest en hadden zin in mooie natuur, heerlijke stranden en een relaxte sfeer.

Onze keuze viel op Costa Rica.

Daar gaan we dan!

In het voorjaar van 2023 vertrokken we naar dit prachtige land. De vliegreis van ongeveer dertien uur verliep uiteindelijk prima. De start was alleen een beetje… spannend.

Tijdens het inchecken vertelde de baliemedewerker namelijk dat we waarschijnlijk een geboorteakte van onze kinderen nodig hadden. Dit hadden we vooraf natuurlijk uitgezocht en volgens onze informatie was dit helemaal niet nodig. Maar de medewerker dacht daar blijkbaar anders over en bezorgde ons op die manier alvast een kleine hartverzakking voordat we überhaupt waren opgestegen.

Toen dat probleem eindelijk was opgelost, bleek ook nog eens dat op mijn vliegticket een verkeerde achternaam stond. Deze kwam niet overeen met mijn paspoort en moest dus ter plekke worden aangepast. Dat kostte uiteraard weer de nodige tijd én geld, maar goed… als je eenmaal op reis wilt, neem je dat soort dingen maar voor lief.

Toen ook dit geregeld was, kwam de volgende mededeling: de terugvlucht zou mogelijk een probleem worden, omdat een naamswijziging bij die maatschappij niet mogelijk was. Volgens de medewerker zou ik daardoor misschien een los ticket moeten boeken en was het maar de vraag of ik samen met de rest van het gezin terug naar huis kon vliegen.

Gelukkig bleek ook dit uiteindelijk mee te vallen. Met een nieuw ticket voor het laatste stukje van de vlucht was het probleem opgelost en konden we gewoon met z’n vieren terug naar huis.

Ook een hele opluchting voor mijn man, die de bui al zag hangen dat hij in zijn eentje met twee kinderen dertien uur in het vliegtuig zou moeten zitten. Haha.

De meiden waren tijdens de hele vlucht zo enthousiast dat slapen er niet echt van kwam. Ze keken filmpjes, speelden, liepen af en toe een stukje door het vliegtuig en hielpen zelfs de stewardessen. Aan het einde van de vlucht kregen we van verschillende medepassagiers te horen dat ze het bijzonder vonden hoe goed de kinderen het hadden gedaan. Dat was toch wel een fijne bevestiging: misschien konden wij dit reizen met z’n vieren inderdaad gewoon!

San José
Onze eerste nacht verbleven we in het Alameda Cariari Boutique Hotel in San José, de hoofdstad van Costa Rica. Een fijne plek om even bij te komen na de lange reis.

Alhoewel… echt goed slapen zat er nog niet helemaal in. Door de jetlag waren de kinderen midden in de nacht klaarwakker. Dus lagen we gezellig met z’n vieren in één bed, in de hoop toch nog wat uurtjes slaap mee te pakken.

De volgende ochtend stond de taxi al op ons te wachten. Op naar Nomad America, een organisatie die 4×4-voertuigen verhuurt. Daar stond ons onderkomen voor de komende week klaar: een volledig uitgeruste 4×4-jeep met daktent.

Zoals de verhuurder het zelf zo mooi zei:

“This car is made to have fun with.”

Nou, dat beloofde wat.

Op naar de jungle
Onze eerste bestemming was Monteverde. Na een rit van ongeveer 3,5 uur, met flinke regenbuien en onweersbuien onderweg, kwamen we aan bij Camping Turín.

En wat een plek was dit. Een camping zoals je ze alleen in een reisgids verwacht tegen te komen. Overal om ons heen groen, een kabbelend riviertje dat dwars over de camping liep, ontzettend vriendelijke mensen en heerlijk eten.

Onze eerste nacht in de daktent was meteen een bijzondere ervaring. We werden de volgende ochtend wakker van het gefluit van de vogels. En als je dan toch wakker bent, kun je je net zo goed even in de rivier gaan wassen.

Dit was Costa Rica.

Next stop: The Hanging Bridges
Midden in de jungle van Costa Rica ligt het Puentes Colgantes Arenal, Mistico Park. Hier wandel je door de jungle over een serie hangende bruggen. Het voelde alsof we af en toe boven de boomtoppen liepen. Om ons heen niets anders dan groen en in de verte een uitzicht zover je kon kijken. Een totaal andere wereld.

Na een overnachting als tussenstop reden we verder richting Puntarenas. Hier lag de ferry op ons te wachten om onze jeep naar het schiereiland Nicoya te brengen. De boottocht was heerlijk, maar eenmaal aan de overkant kozen we natuurlijk niet voor de makkelijkste route. We reden via een hobbelige weg langs het strand richting onze volgende camping.

Want ja, die 4×4 hadden we natuurlijk niet voor niets.

Na een avontuurlijke rit kwamen we aan bij Camping Fernando Morales. Een eenvoudige camping direct aan het strand. Op dat moment waren wij zelfs de enige kampeerders. Rustiger kon bijna niet. We stonden letterlijk aan het strand en konden vanuit onze daktent de zon vanuit de zee zien opkomen. Een prachtige plek.

Santa Teresa & Sámara
Via Santa Teresa reden we verder richting Sámara. Santa Teresa staat bekend als een van de mooiste surfstranden van Costa Rica. Natuurlijk konden we het niet laten om hier even een duik in zee te nemen.

Daarna vervolgden we onze avontuurlijke route. In plaats van de normale hoofdweg kozen we wederom voor de route die onze 4×4 echt op de proef stelde. Hobbelige wegen, kuilen en zelfs rivieren die we moesten oversteken.

Precies waarvoor we gekomen waren.

Eenmaal aangekomen in Sámara begon het volgende avontuur: het vinden van onze camping. We reden volgens mij minstens tien keer verkeerd voordat we uiteindelijk ontdekten dat we een heel klein straatje in moesten. En jawel hoor: daar vonden we Camping Coco’s, opnieuw een kleine camping direct aan het strand.

Tent uitgeklapt, hangmat opgehangen en… chillmodus aan. Recht voor de camping zat een surfschool. Een surfles mocht tijdens ons verblijf dan ook natuurlijk niet ontbreken. De jongste lag lekker te slapen in de hangmat, de oudste speelde lekker in het zand en om de beurt pakten wij even een surflesje.

We hadden hier graag wat langer gebleven. De sfeer was ontzettend relaxt en ook het stadje was gezellig. Helaas was het er enorm warm en kreeg onze jongste dochter ’s nachts maar liefst 41 graden koorts.

Tja… ook op reis worden kinderen gewoon ziek.

Na twee dagen besloten we daarom om de hitte achter ons te laten en de koelte van de bergen op te zoeken. Op naar La Fortuna.

La Fortuna – op zoek naar de luiaard
We hadden inmiddels al behoorlijk wat dieren gezien, maar één dier stond nog steeds heel hoog op ons lijstje. De luiaard. En die wilden we toch wel héél graag zien.

In La Fortuna verbleven we opnieuw op een prachtige camping Lagos del Rio, compleet met een privé-natuurzwembad. Dit zou meteen onze laatste kampeerplek met de jeep zijn. Tijdens het tweede deel van onze reis zouden we verdergaan met een huurauto en wat meer luxe opzoeken in lodges.

In La Fortuna gingen we met een gids op jungletour. En na lang zoeken was het eindelijk zover:

We zagen luiaards!

Niet gek dat we ze zelf nog niet eerder hadden gevonden. Ze hangen hoog in de bomen en zijn dankzij hun goede camouflage bijna niet van de boomstam te onderscheiden. Naast de luiaards zagen we nog veel meer dieren: felgroene kikkers, uilen, een lingo, kogelmieren en nog allerlei andere bijzondere dieren.

Costa Rica bleek één grote dierentuin, maar dan zonder hekken.

Op weg naar Manuel Antonio
Als je onze route op een kaart bekijkt, lijkt het misschien niet de meest logische route. En eerlijk is eerlijk: dat klopt ook wel een beetje. We hadden vooraf namelijk helemaal geen vaste route in ons hoofd.

Even helemaal niets
Na Manuel Antonio merkten we dat het tijd was om het tempo wat omlaag te brengen. Het vele reizen begon vooral bij onze oudste dochter zijn tol te eisen. Zo begon ze ineens veel op haar knuffel te bijten, iets wat ze daarvoor nooit deed. Voor ons was dat een duidelijk signaal dat ze behoefte had aan wat meer rust.

Dus besloten we naar Puerto Viejo te rijden. Een flinke rit vanaf Manuel Antonio, maar tegelijkertijd een mooi moment waarop de kinderen lekker konden slapen in de auto.

In Puerto Viejo verbleven we een aantal dagen bij Cariblue Beach and Jungle Resort. Een prachtig resort met mooie lodges, een heerlijk zwembad en het strand op korte afstand. Hier konden we echt even bijkomen. De kinderen vonden het heerlijk om iedere dag in het zwembad te spelen. En ondertussen konden wij vanuit het water zelfs toekans en luiaards bewonderen.

We maakten een heerlijke picknick aan het strand en deden zelfs mee aan een potje beachvolleybal. Ook bezochten we het Jaguar Rescue Centre, een opvang voor wilde, gewonde dieren en dieren die ooit als huisdier zijn gehouden. Het was indrukwekkend om te zien hoeveel werk hier wordt verricht. Het centrum wordt deels gerund door vrijwilligers en zet zich in om de dieren uiteindelijk een betere plek te geven.

Samenleven met de natuur
Wat ons tijdens onze reis door Costa Rica erg opviel, is hoe bewust veel mensen omgaan met de natuur. Er wordt echt geprobeerd om mens en dier zo goed mogelijk samen te laten leven.

Zo worden stroomkabels vervangen door kabels met een rubberen laag, zodat luiaards zich er niet aan kunnen verbranden. Ook is er wetgeving gekomen die het maken van selfies met wilde dieren verbiedt. Wie dit toch doet, kan daarvoor worden bestraft.

Wij vonden het mooi om te zien hoe serieus de bescherming van de natuur hier wordt genomen. Een mooi voorbeeld voor andere landen.

Tortuguero
Helemaal opgeladen gingen we verder naar onze volgende bestemming: Tortuguero. Dit zou een van de mooiste junglegebieden van Costa Rica zijn. En dat bleek niets te veel gezegd.

We reden naar La Pavona Harbour, waar we van plan waren om met de publieke boot naar Tortuguero te varen. Alleen waren we nét te laat en hadden we de boot gemist.

Twee uur wachten dus. Of toch niet?

Na wat rondvragen bleek dat er binnen enkele minuten een privéboot met lokale bewoners zou vertrekken. We mochten mee! Alleen kon het door de lage waterstand wel wat langer duren. Dat was nogal een understatement.

We stapten in een smalle longtailboot. Onze oudste dochter op schoot en de jongste in de draagzak. De boot vertrok… Of eigenlijk: hij vertrok niet. We kwamen nauwelijks van onze plek. Op verschillende plekken liepen we vast en moesten meerdere mannen uitstappen om de boot weer vooruit te duwen. En ondertussen wisten we dat er in precies datzelfde water ontzettend veel kaaimannen en krokodillen rondzwommen. Na een tocht van maar liefst 2,5 uur kwamen we eindelijk aan.

Welkom in Tortuguero. We checkten in bij Hotel Casa Marbella, een klein en knus hotel met een prachtig uitzicht over de rivier.

De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren, want er stond een boottocht door het nationale park op het programma.

De jungle ontwaakt
Wist je dat vroeg opstaan in Costa Rica eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is? Het wordt er namelijk vroeg donker, waardoor we bijna iedere avond al vroeg in bed lagen. Maar het wordt dus ook vroeg licht. Heel vroeg. Vaak waren we vóór 06.00 uur al wakker.

En dat kwam tijdens onze boottocht goed uit. De natuur van Tortuguero is werkelijk prachtig en voelt ontzettend ongerept. Het respect voor de natuur is hier duidelijk zichtbaar. Tijdens onze tocht over het water zagen we verschillende krokodillen, kaaimannen en ontzettend veel verschillende vogels.

Na deze prachtige tocht was het tijd om nog even te ontspannen voordat we aan het laatste deel van onze reis begonnen.

Monteverde – met de familie
Als tussenstop overnachtten we bij Ara Ambique Lodge in Sarapiquí. Daarna reden we door naar Monteverde, waar we een huisje hadden gehuurd.

La Macadamia was groot genoeg voor maar liefst acht personen. En dat kwam goed uit, want mijn zusje en een vriendin van haar waren op dat moment ook in Costa Rica. Een paar dagen gezellig samen dus.

Het huis had een heerlijke tuin en zelfs een trampoline. Voor de kinderen was dit fantastisch. Na al dat reizen, rijden en ontdekken konden ze hier gewoon lekker spelen.

En wij hadden ineens iets wat op reis behoorlijk schaars is: oppas!

Daar moesten we natuurlijk gebruik van maken. Samen besloten we een zipline-tour door de jungle te doen. Meerdere parcours, hoog boven de grond, dwars door de jungle. En als klap op de vuurpijl: de Tarzan Swing. Een vrije val van tientallen meters.

Heel vet!

De Quetzal
Met z’n allen maakten we ook nog een prachtige wandeling door de jungle. Tijdens de wandeling zagen we een prachtige groene vogel met een ontzettend lange staart. We vonden hem meteen bijzonder, maar helaas lukte het niet om er een goede foto van te maken.

Een stukje verderop zagen we verschillende mensen met een gids lopen. Ze waren duidelijk op zoek naar iets. We raakten aan de praat en kwamen erachter dat in dit gebied de Quetzal te spotten is. Een bijzondere vogel die zonder lokale kennis ontzettend moeilijk te vinden schijnt te zijn.

En toen bleek… De vogel die wij zonder enige kennis hadden gespot? Dat was dus de Quetzal. Blijkbaar hadden we per ongeluk precies gevonden waar iedereen naar op zoek was. Nadat we dit vertelden, zagen we meerdere mensen richting de plek lopen waar wij de vogel hadden gezien. Soms heb je blijkbaar gewoon geluk.

Tijd om naar huis te gaan
Na een paar heerlijke dagen vol gezelligheid, spelen, jungle en lekker eten, was het helaas tijd om afscheid te nemen van Costa Rica.

Onze laatste nacht verbleven we in de buurt van het vliegveld bij El Rodeo Estancia Boutique Hotel & Steakhouse in Heredia. De volgende ochtend vertrokken we vroeg richting het vliegveld van San José. En ook de terugreis verliep verrassend soepel.

De meiden hebben eigenlijk de hele vlucht geslapen. Waarschijnlijk waren ze inmiddels compleet uitgeput van alle indrukken, avonturen en ervaringen.

Costa Rica met kinderen?
We kijken terug op een ontzettend bijzondere reis. Niet alleen omdat Costa Rica zo’n prachtig land is, maar vooral omdat dit onze eerste verre reis met ons complete gezin was.

En eerlijk is eerlijk: soms was het best pittig.

Reizen met een baby van 11 maanden die overal rondkruipt, alles wat ze tegenkomt in haar mond stopt en dat in een land waar behoorlijk wat bijzondere en soms giftige dieren rondlopen, is natuurlijk een uitdaging.

Ook het vele reizen en steeds weer verder trekken was voor de kinderen soms best veel. Maar zoals dat vaak gaat… De pittige momenten vergeet je uiteindelijk vrij snel. Wat blijft hangen zijn de mooie herinneringen.

De daktent midden in de jungle. Wakker worden van de vogels. De hangbruggen boven de boomtoppen. De eerste luiaard. De krokodillen onder de brug. Het strand voor onze tent. De boot die vastliep in Tortuguero. De Quetzal die we per ongeluk vonden. En vooral: het samen beleven van al deze avonturen!

Costa Rica was voor ons het bewijs dat reizen met kinderen misschien soms wat meer planning, flexibiliteit en geduld vraagt, maar dat het absoluut kan.

Zouden we het opnieuw doen?

Zonder twijfel

Vanuit onze ervaring is Costa Rica dan ook absoluut een aanrader voor een verre reis met kinderen.